Leo Pleysier-De gele rivier is bevrozen

Wit is altijd schoon; De kast; De Gele Rivier is bevrozen In Wit is altijd schoon verbeeldt Leo Pleysier de gecompliceerde gevoelens van een zoon bij het overlijden van zijn moeder; een moeder die hem zijn leven lang heeft bedolven onder haar gepraat. Het resultaat is een ontroerend portret van die moeder en een buitengewoon opgewekte roman over rouw, afkomst en taal. De kast. Een man en zijn zuster voeren een telefoongesprek. De man is een rustige toehoorder, zijn zuster daarentegen moet veel kwijt. Het onderwerp van gesprek is de familiereünie die plaatsvond na de begrafenis van hun moeder en waarop de huisraad verdeeld werd onder de erfgenamen. De bijeenkomst liep vlekkeloos tot het pronkstuk van de inboedel aan de beurt kwam: een antieke pastoorskast.