NU OOK MET EIGEN GOEDE DOELEN KADOSHOP

Home » J.A.Blauw-Texas dodencel nr.1

J.A.Blauw-Texas dodencel nr.1

€ 1,25

Blaauw: “Het aantal moorden in Texas is ontzettend hoog. Van de doodstraf gaat dus kennelijk geen afschrikwekkende werking uit. Een tweede reden om tegen te zijn is nog belangrijker: de doodstraf is onomkeerbaar. Dat zeg ik met in het achterhoofd gerechtelijke dwalingen, als Schiedam en Putten”. Na een reeks boeken die over moordzaken in Nederland en met name het Rotterdamse gingen, reisde Jan Blaauw nu weer eens af naar de Verenigde Staten. Na zijn opleiding aan de FBI-academy is hij daar kind aan huis. Hij is zelfs ereburger in Texas. Seriemoordenaar De directe aanleiding voor het boek ligt tien jaar geleden. Blaauw deed toen onderzoek naar de vermeende seriemoordenaar Henry Lee Lucas. Van de 360 moorden die hij heeft bekend, zijn er slechts één of twee werkelijk door Lucas gepleegd. Blaauw: “Lucas zat in een dodencel in Texas. Toen ik daar rondliep, snoof ik die bizarre sfeer op. Ik sprak met hem en andere ter dood veroordeelden. Toen wist ik al: hier kom ik nog eens terug. Hier wil ik meer over weten”. In het boek worden korte portretten gegeven van gevangen die in de loop van de tijd zijn geëxecuteerd in Texas. Zoals de 23-jarige John William King, verantwoordelijk voor een afschuwelijke racistiche moord. Samen met enkele kompanen, die net als hij lid waren van de Ku Klux Klan, bonden zij een zwarte Amerikaan met een ketting aan een pick up en sleurden hem door de straten van Jasper. Het slachtoffer werd onthoofd. Blaauw bezocht de ouders van de 41-jarige Rodney Reed, die op zijn executie wacht voor de moord op een blank meisje. De ouders zijn absoluut overtuigd van zijn onschuld en voeren al jaren actie voor zijn vrijlating. “I Shot the Sheriff” Jan Blaauw ontmoette in de dodencel Charles Smith (41). Hij schoot in 1988 een politieman dood, die hem achtervolgde na een gevalletje “tanken zonder te betalen”. In de cel zong Smith de klassieker van Bob Marley, “I Shot the Sheriff”. Blaauw sprak met een man die de dood al in de ogen had. Twee maanden na het interview werd hij geëxecuteerd. Ronald Chambers (52) wacht al ruim 30 jaar op de voltrekking van de doodstraf. Het herhaalde “uitstel van executie” is het gevolg van steeds nieuwe gerechtelijke procedures. Chambers heeft wel bekend: hij doodde in 1975 een student. Hoe houdt een man het vol om 30 jaar te wachten op de dood? Blaauw: “Hij accepteert zijn lot en vindt steun bij zijn familie, zijn kleinzoon. Maar hij doet de hele dag eigenlijk niets. In death row zitten de gevangenen 23 uur per dag op cel. Ze mogen niet werken en hebben geen tv. Verder dan een beetje lezen en schrijven komen zij niet”. De datum van de executie van Ronald Chambers is nog niet vastgesteld. Er is een nieuwe kink in de kabel gekomen: in heel Amerika geldt een moratorium op executies. Het Hooggerechtshof onderzoekt of het toedienen van een fatale vloeistof onnodig pijnlijk is. Tot die tijd zijn alle executies opgeschort. Laatste woord Ter dood veroordeelden hebben het recht op een laatste woord, waarin zij nog iets mogen vertellen over het delict of over zichzelf. Blaauw: “In een enkel geval wordt een moord alsnog bekend. De meesten hebben toch een religieus verhaal. Ze geven hun lot in handen van God. Dat gold ook voor Ronald Chambers. Hij was van huis uit al gelovig, maar dat was in de cel duidelijk verhevigd”. De oud-hoofdcommissaris sprak in Texas met meer betrokkenen, zoals een hoofdbewaarder, die 89 executies leidde. En met Terry Green, die hoofd was van het knevelteam, dat de gevangene ophaalt voor zijn laatste gang. Volgens Blaauw hebben beiden nooit wakker gelegen van de executies. “Ze komen niet in gewetensnood, want de doodstraf is in Texas vrij algemeen geaccepteerd. Ik heb ook geen enkele poging gedaan om die mensen op andere gedachten te brengen”. De typische Texaan, aldus Blaauw, “heeft de bijbel in de ene en een vuurwapen in de andere hand. Het blijven cowboys”.